اينست كه استغفار و توبت هر چه در پيش بود بردارد ، و هر مذهبى و مجرمى را سود دارد . مصطفى ( ص ) گفت : « الا أخبركم بدائكم من دوائكم ؟ » . قالوا : بلى قال : « فانّ داءكم الذّنوب ، و دوائكم الاستغفار » . على بن ابى طالب ( ع ) گفت : « عجبت لمن يقنط و معه النّجاة » . عجب دارم از كسى كه نوميد شود و رستگارى با وى . گفتند : رستگارى چيست كه با وى است ؟ گفت : استغفار . و روايت است از ابن عباس كه گفت : گناهان بر سه قسم است : گناهى كه بيامرزند ، و گناهى كه نيامرزند ، و يكى كه فرو نگذارند . امّا آنچه بيامرزند ، مرد است كه گناه كند ، پس پشيمان شود ، و عذر خواهد ، و استغفار كند . اين آنست كه خداى بيامرزد و بفضل خود درگذارد . و آنچه نيامرزند ، و به هيچ حال مغفرت در آن نشود ، شركست كه بنده آرد . خداى را انباز و نظير و مثل گويد ، تعالى اللَّه عن ذلك . و آن گناه كه فرو نگذارند ، ظلم است ، كه بنده بر برادر خود كند ، لا بد در قيامت جزاء آن بوى رسد ، و قصاص كند از وى . ابن عباس اين بگفت ، پس اين آيت بر خواند كه : الْيَوْمَ تُجْزى كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ لا ظُلْمَ الْيَوْمَ . و قال عبد اللَّه بن مسعود : من قرأ الآيتين من سورة النساء : وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ الآية ، وَ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ الآية ، ثمّ استغفر ، غفر اللَّه له . وَ مَنْ يَكْسِبْ إِثْماً فَإِنَّما يَكْسِبُهُ عَلى نَفْسِهِ - ربّ العالمين چون آن قوم را بر توبه خواند ، خبر داد درين آيت كه اين بر خواندن ما شما را بر توبه ، نه از آن است كه ما را از گناه شما گزندى است ، يا از شرك شما ضررى ، بلكه و بال آن همه بشما بازگردد . وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً - اى : عليما بسارق الدّرع حَكِيماً حكم بالقطع على طعمة . ميگويد : اللَّه خود دانا است كه آن زره كه دزديد ؟ و حكيم است ، حكم قطع كه بر طعمه كرد براستى و سزا و كمال حكمت كرد . آن روز